„— Nic potem, proszę pana. Nic. Po prostu nic sobie nie tłumaczę. Kolegi potem na żywe oczy nie widziałem. O, gdybym znał jego adres! Słyszałem tylko od jednego marynarza, ale już w pół roku później, że podobno pracował w Intelligence Service. Może to coś tłumaczy, no nie... Obowiązki, proszę pana! Przepraszam, ale muszę tego zas... tramwaju pilnować. Krzywdę człowiekowi umieją w Gdyni zrobić, och umieją, a jak trzeba naprawić jakąś niesprawiedliwość, to szukaj wiatru w polu. I jeszcze każą mi z wyrazami wdzięczności Vistulę w rączki całować! Zjada mnie to i w końcu zje, psiekrwie, tfu!
Ciało pożegnało Wachickiego i potem słychać było jego oddalające się kroki po pokładzie.
— A pan dokąd Do Warszawy, czy może nad morze — spytał gruby jegomość w brązowej marynarce i koszuli z kołnierzem Słowackiego, Na jego lśniącej, szerokiej i nad wyraz schlebiającej, jakby oświadczającej się w miłości twarzy o grubych, mięsistych wargach były wielkie pąsowe plamy. Wszedł był właśnie do oszklonego pomieszczenia, które chłopak restauracyjny za nic nie chciał nazwać mesą, i usiadłszy przy stoliku nieopodal Leona, zaraz podrapał się po policzku. — To nie pogoda, ale marzenie! Cymes! Dobrze mi zrobi ta podróż po Wiśle, rozprężą mi się nerwy. Ja widzi pan, przedwczoraj przyjechałem pociągiem do Sandomierza, a potem musiałem końmi, furką jeździć do majątku pewnego hrabiego. Jak mnie wytrzęsło! I co ja z nim miałem! Wyżyłował mnie niczym najgorszy Cygan. Trzy godziny się z nim targowałem. Sprzedawał parę familijnych drobnostek. Ja widzi pan, jestem złotnikiem. Nazywam się Ignacy Popieliczyk. A z kim mam przyjemność rozmawiać“(3)