„— Tak — szepnęła ledwo dosłyszalnie.
— Którą z sióstr Begeman jest pani Zachwiała się lekko, lecz chwyciła go za rękaw
i zapanowała nad słabością. Próbowała coś mówić, parokrotnie otwierała usta, znów zwilżając suche wargi, wreszcie wykrztusiła z wysiłkiem
— Margot.
— Dlaczego chodzi pani za mną, Margot Begeman Zauważyłem to już od paru tygodni.
Hamowany krzyk dobył się z jej ust, paznokciami wpiła się w ramiona Vincenta, aby utrzymać się na nogach. Potem osunęła się zemdlona na ziemię.
Vincent przykląkł obok niej, podsunął jej rękę pod głowę i odgarnął włosy z czoła. Purpurowa kula słońca skłoniła się ku zachodowi, znużeni chłopi powlekli się do domu. Vincent i Margot zostali sami. Przyjrzał się jej uważnie. Nie by,ła" ładna. Musiała mieć sporo ponad trzydziestkę. Od prawego kącika jej ust biegła w dół zmarszczka sięgająca niemal do podbródka. Ciemne koła podkrążyły oczy, na skórze zaczynały zarysowywać się zmarszczki.
Miał jeszcze we flaszce trochę wody; zwilżył galganek służący do wycierania farb i położył go Margot na czole. Nagle otworzyła szeroko oczy, dobre oczy ciemnobrązowe, serdeczne, zdradzające niemal mistyczną duszę. Zwilżył końce palców i przesunął Je po twarzy Margot. Drgnęła.“(4)