„11 — Messier U
serwujące posuwały się tą samą drogą co my. Doszedłem wreszcie tam, gdzie pracowały obecnie. Portrety były tutaj tylko białawymi płatami jakiegoś zetlałego w ciągu tysiącleci materiału, na których nie sposób było wypatrzeć śladu zarysów głowy, nie mówiąc już o szczegółach lub barwach. Przyglądałem się chwilę, jak pod delikatnymi muśnięciami laserowego wysięgnika na płaszczyznach występują powoli linie znanej mi już twarzy, po czym zwróciłem się do Arii, stojącej kilka kroków z tyłu i spoglądającej na mnie z zadumą.
— Kto programował" automaty — spytałem.
— Ja — odpowiedziała cicho.
— A czy nie było tak, że bardzo chciałaś, aby to były portrety ludzi... właśnie ludzi I czy dlatego nie są takimi samymi portretami... takich samych ludzi
— W programach nie było błędu — powiedziała spokojnie. — Sprawdziliśmy wszyscy... wiele razy.
Pomyślałem, że powinni mi byli o tym wcześniej powiedzieć. Pomyślałem też, ile jeszcze rzeczy ukrywają przede mną. Świadomie lub po prostu nie zdając sobie sprawy, że chodzi o coś, czym powinienem się zainteresować...
— To mówi dużo — mruknąłem. — Tak dużo, że muszę natychmiast porozumieć się z moją stacją. Nie pomyślałaś o tym...
— Dlaczego — spytała z gorzkim uśmieszkiem. — Przecież sam powiedziałeś, że to ludzie...“(9)