„a zewsząd dały się słyszeć słowa świadczące o takim bohaterstwie, że wystarczyłoby go dla całej Francji.
Królowa umiała wykorzystać podobne nastroje, jawnie sprzyjające jej ukrytym zamiarem. Wolała walczyć, a nawet umrzeć, niż poddać się.
Toteż zaraz po nadejściu pierwszych wiadomości z Paryża postanowiła stawiać zdecydowany opór buntowniczemu duchowi, który groził zniweczeniem wszystkich przywilejów, jakie posiadały wyższe sfery Francji. Jeżeli istnieje na świecie jakaś ślepa i nie kierująca się rozumem siła, to wyrazem jej są liczby i płonne nadzieje. Wystarczy przecież za byle jaką liczbą nagromadzić szereg zer, a po chwili przewyższy ona wszystkie bogactwa, jakimi rozporządza świat.
Podobnie jest z drżeniami spiskowców lub tyr.mów entuzjastyczne zamierzenia powstają na gruncie najbardziej nieprawdopodobnych nadziei, myśli rozpalają się, a później, zanim zdążą przyoblec się w jakiś kształt, pod wpływem byle podmuchu rozwiewają się niczym mgła.
Toteż wystarczyło, aby młody baron de Charny wypowiedział owych kilka słów, a dokoła rozległy się entuzjastyczne okrzyki obecnych, królowa zaś już widziała siebie na czele potężnej armii, już słyszała, jak toczą się armaty, a strach, jaki miał napełnić serca ludności Paryża, cieszył ją jak już odniesione, walne zwycięstwo.“(6)