„Spojrzał na panią Dubarry. Zamiast zwycięskiego uśmiechu, jakiego się spodziewał, zobaczył gorączkowo utkwiony w siebie wzrok, od dawna już na niego skierowany, w którym taiła się żądza wyczytania tego, co on myśli.
Nic bardziej nie łamie umysłów chwiejnych i słabych jak świadomość, że wyprzedziła ich cudza myśl lub wola. Jeżeli czują na sobie czyjś wzrok po zapadłym już postanowieniu, wydaje im się, że nie uczyniły tego, co było konieczne, że będą lub były przez to śmieszne, że inni mają prawo wymagać od nich więcej, niż dokonały.
.Wówczas wpadają w ostateczność. Z bojaźliwości wpadają w nieprzytomną odwagę i ten wybuch energii zdradza, że bojaźń została tylko zamieniona na lęk mniej silny.
Król nie potrzebował dodawać ani jednego słowa do słów kanclerza. Nie było to zgodne z etykietą, nie było nawet konieczne. Ludwik XV jednak dał znak ręką, że chce mówić.
Uwaga przerodziła się nagle w zdumienie.
Wszystkie głowy członków parlamentu obróciły się w stronę króla jak głowy żołnierzy na wydany rozkaz.
Książęta, parowie, wojskowi doznali niezwykłego wzruszenia.
Richelieu, który dotąd stał umyślnie z dala od synowca, zbhżył się teraz ku przywódcom opozycji parlamentarnej, jeszcze bardziej manifestując tę bliskość wymownymi spojrzeniami.“(7)